Inspiratie van Karl is het verlopen van tijd en hoe dit zowel bij mens als natuur verandering teweeg brengt. De focus ligt hierbij op sporen die worden achtergelaten. Soms zijn die sporen pas na vele jaren zichtbaar worden of juist zullen verdwijnen. Een pad in het bos wat na verloop van tijd weer dicht groeit kan een bron van inspiratie zijn. Maar ook een vuilcontainer gevuld met restanten van de sloop van een woning. Of ‘gewoon’ verpakkingsmateriaal dat een interessante vorm of structuur heeft. Gewoon is voor Karl niet gewoon. Volgens Karlas schuilt overal schoonheid in en is alles in wezen buitengewoon, je moet het alleen willen zien.

Het werk bestaat uit een combinatie van gebruikte materialen en objecten. Sommige toevallig gevonden, andere bewust verzameld. Eigenlijk veelal materiaal wat door de meesten mensen als afval wordt beschouwd. Maar niet altijd zijn de materialen of objecten direct te herkennen omdat ze vaak op een ongebruikelijke manier worden toegepast. Dit wordt soms versterkt door het toevoegen van verschillende lagen zoals gips, latex en epoxy.

Karlas werkt intuïtief en laat zich verassen door de combinaties en associaties die hierbij ontstaan. Ze gaat uit van haar eigen verbeelding en zoekt naar esthetiek en schoonheid in het alledaagse.
Het werk roept vragen op over de grens tussen het organische en het artificiële door deze met elkaar te verbinden. Zoals planten en onkruid dat in de stad tussen de tegels en bebouwing groeit. De hierdoor ontstane beelden houden het midden tussen de realiteit en surrealiteit.

The real prize, (2019). Plaster, balloons, epoxy, metal holders on orange wooden frame